
بیدل دهلوی- غزل شماره 1033
به روی عالمآرا گر نقابِ زلف درپیچد
بیاضِ صفحهٔ کافور را در مشک تر پیچد
گهی چون طفل اشک من درآغوشِ نگه غلتد
گهی چون سبزهٔ مژگان به دامانِ نظر پیچد
اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را
چو زلف خود سر هر مو ز صد جا بیشتر پیچد
به گاهِ خنده شکّر ریزد از چاکِ دلِ گوهر
به وقت خامشی موجِ گهر را در شکر پیچد
نخیزم چون غبار از راه او بیدل که میترسم
عنانِ توسنِ ناز از طریق مهر درپیچد



