
بیدل دهلوی- غزل شماره 1027
برق خطّی بر سیاهی میزند
هالهٔ مه تا به ماهی میزند
سجده مشتاقِ خم ابروی کیست
بر دماغم کجکلاهی میزند
معصیت در بارگاهِ رحمتش
خندهها بر بیگناهی میزند
ای عدمْ فرصت، شرار کاغذت
چشمک عبرت نگاهی میزند
بهر عبرت فرصتی در کار نیست
یک نگه بر هر چه خواهی میزند
پُردلیها امتحانگاه بلاست
تیغ بر قلب سپاهی میزند
تا فسونِ بادبان دارد نفس
کشتی ما بر تباهی میزند
بی تو گر مژگان بهم میآیدم
بر سر خوابم سیاهی میزند
بیدل از وصلی نویدم دادهاند
دل تپیدن کوسِ شاهی میزند



