
بیدل دهلوی- غزل شماره 537
جای آرام به وحشتکدهٔ عالم نیست
ذرهای نیست که سرگرم هوای رم نیست
گره باد بود دولت هستی چو حباب
تا سلیمان نفسی عرضه دهد خاتم نیست
چمن ازغنچه به هر شاخ سرشکش گره است
مژهٔ اهل طرب هم به جهان بی نم نیست
هیچ دانا نزند تیشه به پای آرام
از بهشت آنکه برون آمده است آدم نیست
گو بیا برق فرو ریز به کشت دو جهان
عکس اگر محو شد آیینهٔ ما را غم نیست
رشته واری نفس سوخته افروختهایم
شمع در خلوت بیداری دل محرم نیست
گر جهان ناز بر اسباب فزونی دارد
بهر سامان کمی ذرهٔ ما هم کم نیست
اینقدر وهم ز آغوش نگه میبالد
دیده هر گه مژه آورد به هم عالم نیست
چشم بر موج خطت دوختن از ساده دلی ست
رشته های رگ گل را گره شبنم نیست
عدم سایه ز خورشید معین گردید
گر تو شوخی نکنی هستی ما مبهم نیست
بیدل از بس به گرفتاری دل خو کردیم
بی غم دام و قفس خاطر ما خرم نیست



