
بیدل دهلوی- غزل شماره 708
سفله با جاه نیز هیچکس است
مور اگر پر برآورد مگس است
نفْس را بی شکنجه مگذارید
سگ دیوانه مصلحش مرس است
خفّت اهل شرم بیباکی ست
چون پرد چشم پایمال خس است
منفعل نیست خلق هرزه معاش
دو جهان یک دماغ بوالهوس است
بر امید گشاد عقدهٔ کار
چشم اگر باز کردهایم بس است
خون افسردهایم باقی هیچ
خرقهٔ ما چو پوست بر عدس است
فرصت رفته نیست باب سراغ
کاروان خیال بی جرس است
آینه نسبتی به دل دارد
که مقام تأمل نفس است
مفلسان را، ز عالم اسباب
تا گریبان تمام دسترس است
هرکه جست از عدم به هستی ساخت
یک قدم پیش آشیان قفس است
بیدل از خاک میرویم به باد
غیر ازین نیست آنچه پیش و پس است



