ورود / عضویت



سخت‌ جانی از من محزون‌ که باور داشته ‌ست - ادبستان شعر پارسی % %

سخت‌ جانی از من محزون‌ که باور داشته ‌ست

بیدل دهلوی- غزل شماره 694

سخت‌ جانی از من محزون‌ که باور داشته ‌ست

زندگانی بی‌ تو این مقدار لنگر داشته‌ ست

خار خار موج در خونم قیامت می‌کند

خنجر نازت‌ نمی‌دانم چه ‌جوهر داشته ‌ست

بر رهت چون‌ نقش‌ پا از من صدایی برنخاست

پهلوی بیمار الفت طرفه بستر داشته‌ ست

حسرت مستان این بزم از فضولی می‌کشم

شرم‌ اگر باشد عرق‌ هم‌ می به ‌ساغر داشته‌ ست

بزم ها از رشتهٔ شمعی‌ ست لبریز فروغ

اینقدر بالیدنم پهلوی لاغر داشته‌ ست

چون نگه پروازها جمع است در مژگان من

گر همه خوابیده باشم بالشم پر داشته‌ ست

تا توانی حرکتی انشا کن و در کار باش

پنجهٔ بیکار هم خاریدن سر داشته ‌ست

نیست جز نامحرمی آثار این زندانسرا

خانهٔ ‌زنجیر یکسر حلقهٔ در داشته‌ ست

دست بر هم سودن ما آبله آورد بار

چون‌ صدف بیحاصلی‌ ها نیز گوهر داشته‌ ست

چون ثریا پا به‌ گردون سوده‌ایم از عاجزی

آبله از خاک ما را تا کجا برداشته‌ ست

دل مصفا کن جهان تسخیری آن مقدار نیست

آینه صیقل زدن ملک سکندر داشته‌ ست

بیدل ا‌ز خورشید عالمتاب باید وا رسید

یک دل روشن چراغ هفت‌ کشور داشته‌ ست

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤