این بزرگان که طلبکار من اند

ایرج میرزا – انقلاب ادبی
مثنوی شماره 5
این بزرگان که طلبکار من اند
طالب طبع گهربار من اند
کس نشد کم ز غم آزاده کند
فکر حال من افتاده کند
در دهی گوشه ی باغی بدهد
گوسفندی و الاغی بدهد
نگذارد که من آزرده شوم
با چنین ذوق دل افسرده شوم
معنی بیتهای شعر
این بزرگان که طلبکار مناند / طالب طبع گهربار مناند
این بزرگان که از من توقع دارند، در حقیقت خواهان بهرهبردن از ذوق و استعداد ارزشمند من هستند.
کس نشد کم ز غم آزاده کند / فکر حال منِ افتاده کند
هیچکس پیدا نشد که مرا از غم و گرفتاری رها کند و به فکر حال و روز منِ درمانده باشد.
در دهی گوشهٔ باغی بدهد / گوسفندی و الاغی بدهد
کاش کسی در روستایی، گوشهای از باغی و نیز گوسفندی و الاغی به من میداد تا زندگی آرامی داشته باشم.
نگذارد که من آزرده شوم / با چنین ذوق دلافسرده شوم
و نمیگذاشت که من رنجیده و آزرده شوم و با وجود چنین ذوق و استعداد ادبی، دلم افسرده و غمگین بماند.
پیام و مفهوم اصلی
ایرج میرزا در این شعر با زبانی طنزآمیز از بیتوجهی بزرگان و مدعیان ادب به حال شاعران و اهل ذوق انتقاد میکند؛ کسانی که خود را وامدار طبع گوهربار او میدانند، اما در عمل هیچ حمایتی از او ندارند و برای رفع اندوه و تأمین آسایشش قدمی برنمیدارند. شاعر تأکید میکند که ستایش لفظی کافی نیست و هنرمند به پشتیبانی واقعی، آرامش و زندگی شایسته نیاز دارد.



