ورود / عضویت



این بزرگان که طلبکار من اند همراه با معنی و تفسیر

این بزرگان که طلبکار من اند — (همراه با معنی و تفسیر)

این بزرگان که طلبکار من اند



ایرج میرزا – انقلاب ادبی

مثنوی شماره 5

این بزرگان که طلبکار من اند

طالب طبع گهربار من‌ اند

کس نشد کم ز غم آزاده کند

فکر حال من افتاده کند

در دهی گوشه ی باغی بدهد

گوسفندی و الاغی بدهد

نگذارد که من آزرده شوم

با چنین ذوق دل افسرده شوم

 

معنی بیت‌های شعر

این بزرگان که طلبکار من‌اند / طالب طبع گهربار من‌اند

این بزرگان که از من توقع دارند، در حقیقت خواهان بهره‌بردن از ذوق و استعداد ارزشمند من هستند.

کس نشد کم ز غم آزاده کند / فکر حال منِ افتاده کند

هیچ‌کس پیدا نشد که مرا از غم و گرفتاری رها کند و به فکر حال و روز منِ درمانده باشد.

در دهی گوشهٔ باغی بدهد / گوسفندی و الاغی بدهد

کاش کسی در روستایی، گوشه‌ای از باغی و نیز گوسفندی و الاغی به من می‌داد تا زندگی آرامی داشته باشم.

نگذارد که من آزرده شوم / با چنین ذوق دل‌افسرده شوم

و نمی‌گذاشت که من رنجیده و آزرده شوم و با وجود چنین ذوق و استعداد ادبی، دلم افسرده و غمگین بماند.

پیام و مفهوم اصلی

ایرج میرزا در این شعر با زبانی طنزآمیز از بی‌توجهی بزرگان و مدعیان ادب به حال شاعران و اهل ذوق انتقاد می‌کند؛ کسانی که خود را وام‌دار طبع گوهربار او می‌دانند، اما در عمل هیچ حمایتی از او ندارند و برای رفع اندوه و تأمین آسایشش قدمی برنمی‌دارند. شاعر تأکید می‌کند که ستایش لفظی کافی نیست و هنرمند به پشتیبانی واقعی، آرامش و زندگی شایسته نیاز دارد.

معنی این شعر با کمک هوش مصنوعی تولید و توسط تیم تحریریه سایت ویرایش و تنظیم شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤