
آذر بیگدلی – ابیات پراکنده شماره 62
به بالینم نیامد وقت مردن بی وفای من
ازو داد مرا روز جزا گیرد خدای من
کشد چون تیغ، پیش از زخم خوردن می سپارم جان
به محشر تا کسی از وی نخواهد خونبهای من
نگردد تا ز خون چون منی آلوده دامانش
ببندد کاش قاتل وقت کشتن دست و پای من



