
آذر بیگدلی – رباعی شماره 98
شب بی تو چو باشم، سحرم ناید باز
ور با تو نشینم، رسدم صبح فراز
در حیرتم از کار شب خود، کآن شب
چون با تو بود کوته و چون بی تو دراز؟

آذر بیگدلی – رباعی شماره 98
شب بی تو چو باشم، سحرم ناید باز
ور با تو نشینم، رسدم صبح فراز
در حیرتم از کار شب خود، کآن شب
چون با تو بود کوته و چون بی تو دراز؟