سعدی-گلستان باب هفتم در تاثیر تربیت
حکایت 7
یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت : ای پسر ، چندان که تعلق خاطر آدمی زاد به روزی است اگر به روزی ده بودی ، به مقام از ملائکه در گذشتی
فراموشت نکرد ایزد در آن حال
که بودی نطفه ی مدفون مدهوش
روانت داد و طبع و عقل و ادراک
جمال و نطق و رای و فکرت و هوش
ده انگشتت مرتب کرد بر کف
دو بازویت مرکب ساخت بر دوش
کنون پنداری ای ناچیز همت
که خواهد کردنت روزی فراموش