
سعدی-گلستان-باب ششم در ضعف و پیری
حکایت 4
روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای گریوه ای سست مانده. پیرمردی ضعیف از پس کاروان همی آمد و گفت: چه نشینی که نه جای خفتن است. گفتم: چون روم که نه پای رفتن است. گفت: این نشنیدی که صاحبدلان گفته اند: رفتن و نشستن به که دویدن و گسستن.
ای که مشتاق منزلی مشتاب
پند من کاربند و صبر آموز
اسب تازی دو تک رود بشتاب
و اشتر آهسته می رود شب و روز



