
کلیم همدانی- غزل شماره 300
خیال روی تو هرگاه سینه تاب شود
به سینه آینۀ داغم آفتاب شود
تو گل به سر زدی و شمع گل ز سر برداشت
ز بیم آن که مبادا ز شرم آب شود
در آتشم ز تغافل نشانده ای، باری
تبسّمی که نمک پاش این کباب شود
ز شوق سوختم و تاب یک نگاهم نیست
حریص باده مبادا تُنُک شراب شود
فروغ دیده ز می جُسته ام، مرا چشمی است
که چون حباب قدح، روشن از شراب شود
امید کام ز مغرورِ سرکشی دارم
کزو نگاه به وصل ابد حساب شود
به کم نگاهی چشمش کلیم می سازم
امید هست که آن مستْ بی حجاب شود



