آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 13

آن خوشه های رز

آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه

گویی همی شبه به زمرد در اوژنند

وان بانگ چزد بشنو، از باغ نیمروز

همچون سفال نو که به آبش فرو زنند

نوشته‌های مرتبط

به سیصد و چهل یک رسید نوبت سال

ادامه نوشته »

ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله

ادامه نوشته »

فهم کن گر مومنی فضل امیرالمؤمنین

ادامه نوشته »

زاغ بیابان گزید خود به بیابان سزید

ادامه نوشته »

به نوبهار جهان تازه گشت و خرم گشت

ادامه نوشته »

میانه ی دل من صورت تو بیخ زده ست

ادامه نوشته »