وحشی بافقی- غزل شماره 390
خوش است چشم به چشمِ تو و نگاهِ نهانی
رسالتِ دل و جان سوی هم ز راهِ نهانی
کرشمهٔ تو ز بس باشدش برای اجابت
دعای زیر لب اندر میان آه نهانی
تو خوش نشسته به تمکین و حسن از تو نهفته
به جلوه بهر فریبم به جلوه گاه نهانی
چه روزگار خوش است آن برای رفع مَظنّه
عتابِ ظاهر و صد لطف و عذر خواه نهانی
به غارتِ دل ما تاخت غمزه وایِ اسیری
کش از کمین به درآیند آن سپاه نهانی
به جرم دیدن پنهان بکش به فتویِ نازم
که کشتنی نشود کس سگ گناه نهانی
ز خون وحشی اگر منکری نگاه به من کن
که بگذارنم از آن چشم صد گواه نهانی