وحشی بافقی- غزل شماره 328
مکن مکن لبِ ما را به شکوه باز مکن
زبانِ کوتهِ ما را به خود دراز مکن
مکن مباد که عادت کند طبیعت تو
بد است این همه عادت به خشم و ناز مکن
پر است شهر ز ناز بتان نیاز کم است
مکن چنانکه شوم از تو بی نیاز مکن
من آن نیَم که بدی سر زند ز یاری من
درآ خوش از درِ یاری و احتراز مکن
به حالِ وحشی خود چشم رحمتی بگشای
درِ امید به رویش چُنین فراز مکن