وحشی باقی- غزل شماره 196
کسی از دور تا کی چینِ ابروی کسی بیند
سراپا چشمِ حسرت گردد و سویِ کسی بیند
ز رویِ خویشتن هم شرم می‌آید مرا تا کی
کسی بنشیند و از دور در رویِ کسی بیند
نه مغروری چنانم کشت کز دل چون کشد خنجر
سری پیش افکند در چاکِ پهلویِ کسی بیند
فلک گو استخوان پیش سگ افکن ناتوانی را
که فرساید ز حسرت چون سگِ کویِ کسی بیند
کسی داند که وحشی را چه برق افتاد در خرمن
که داغی بر جگر از تندیِ خویِ کسی بیند