مغنی بدان جره ی جان نواز

نظامی گنجوی – اسکندر نامه – اقبال نامه – شماره 46

انجامش روزگار هرمس

مغنی نامه

مغنی بدان جره ی جان نواز

بر آهنگ ما ناله ی نو بساز

که گشتیم چون بلبل از ناله مست

بدان ناله زین ناله دانیم رست

 

داستان

چو هرمس بدین ژرف دریا رسید

رهی دید کزوی رهایی ندید

فرو رفت و گفت آفرین بر کسی

که کالای کشتی ندارد بسی

چه باید گرانباریی ساختن

که باید به دریا در انداختن

جهان خانه ی وحش بود از نخست

در او بانوا هر گیاهی که رست

ز کوه گران تا به دریای ژرف

چه و بام او شد به باران و برف

چو شد آهوی گور آدم پدید

گریزنده شد گور و آهو رمید

من آن وحشی آهوم کز دست زور

به پای خودم رفت باید به گور

درین ره پناه خود از هیچ‌کس

نسازم جز از پاک یزدان و بس

شما نیز چون عزم راه آورید

به پاکیزه یزدان پناه آورید

درین گفتنش خواب خوش باز برد

سخن را چه خسبانم او نیز مرد