خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 98

خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب

زیرا ز تو چشم بود پر آتش و آب

شد جانب دل دید دلی چون سیماب

شد جانب تن دید خراب و چه خراب

نوشته‌های مرتبط

آمد شب و غمهای تو همچون عسسان

ادامه نوشته »

عاشق که به ناز و ناز کی فرد بود

ادامه نوشته »

آن زلف سیاه و قد رعناش نگر

ادامه نوشته »

در سر دارم ز می پریشانی ها

ادامه نوشته »

گر مرده شود تن بر خود جاش کنند

ادامه نوشته »

دل گرسنه‌ی عید تو شد چون رمضان

ادامه نوشته »