نی آب روان ز ماهیان سیر شود

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 837

نی آب روان ز ماهیان سیر شود

نی ماهی از آن آب روان سیر شود

نی جان جهان ز عاشقان تنگ آید

نی عاشق از آن جان جهان سیر شود

نوشته‌های مرتبط

خورشید همی زرد شود بر دیوار

ادامه نوشته »

دل دوش در این عشق حریف ما بود

ادامه نوشته »

گفتار تو زر و نعلت ار زرین است

ادامه نوشته »

گفتم عشقت مرا بت و خویش منست

ادامه نوشته »

گر رشک برد نبات بر خنده ی تو

ادامه نوشته »

گلباغ نهانست و درختان پنهان

ادامه نوشته »