در عشق تو عقل ذوفنون می خسبد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 672

در عشق تو عقل ذوفنون می خسبد

مشتاق در آتش درون می خسبد

بی‌دیده و دل اگر نخسبم چه عجب

خون گشته مرا دو دیده چون می خسبد

نوشته‌های مرتبط

گفتم چشمم که هست خاک کویت

ادامه نوشته »

مردی که به هست و نیست قانع گردد

ادامه نوشته »

ای سر روان باد خزانت مرساد

ادامه نوشته »

یک طرفه عصاست موسی این رمه را

ادامه نوشته »

تا چهره ی آفتاب جان رخشانست

ادامه نوشته »

زلف تو به حسن ذوفنون ها بر زد

ادامه نوشته »