خورشید مگر بسته به پیشت میرد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 654

خورشید مگر بسته به پیشت میرد

وان ماه جگر خسته به پیشت میرد

وان سرو و گل رسته به پیشت میرد

وین دلشده پیوسته به پیشت میرد

نوشته‌های مرتبط

ای دل همه رخت را در این کوی انداز

ادامه نوشته »

دوش آمد آن خیال تو رهگذری

ادامه نوشته »

روزی که بود دلت ز جان پر از درد

ادامه نوشته »

آنجا بنشین که همنشین مردانند

ادامه نوشته »

یاران که در این بساط کردند نزول

ادامه نوشته »

درویشی را به نقد دردی باید

ادامه نوشته »