بی‌تو جانا قرار نتوانم کرد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 592

بی‌تو جانا قرار نتوانم کرد

احسان تو ا شمار نتوانم کرد

گر بر تن من شود زبان هر مویی

یک شکر تو از هزار نتوانم کرد

نوشته‌های مرتبط

گر قدر کمال خویش بشناختمی

ادامه نوشته »

شب چون دل عاشقان پر از سودا شد

ادامه نوشته »

گوهر چه بود به بحر او جز سنگی

ادامه نوشته »

گفتم صنمی شدی که جان را وطنی

ادامه نوشته »

جانی که در او دو صد جهان میدانم

ادامه نوشته »

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

ادامه نوشته »