گویند که عشق عاقبت تسکین است

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 400

گویند که عشق عاقبت تسکین است

اول شور است و عاقبت نمکین است

هر چند ز آسیاست سنگ زیرین

این صورت بی‌قرار بالابین است

نوشته‌های مرتبط

بر زلف تو گر دست درازی کردم

ادامه نوشته »

ای بنده ی سردی به زمستان چون زاغ

ادامه نوشته »

آبی که از این دیده چو خون میریزد

ادامه نوشته »

ای پر ز جفا چند از این طراری

ادامه نوشته »

زان روز که چشم من به رویت نگریست

ادامه نوشته »

آنی که به صد شفاعت و صد زاری

ادامه نوشته »