سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 352

سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت

در عالم حسن آب زلف تو نداشت

هرچند که لاف آبداری میزد

پیچید بسی و تاب زلف تو نداشت

نوشته‌های مرتبط

باز آمد یار با دلی چون خاره

ادامه نوشته »

گر آب حیات خوشگواری ای خواب

ادامه نوشته »

بی‌من به زبان من سخن می آید

ادامه نوشته »

دلدار مرا گفت ز هر دلداری

ادامه نوشته »

از دیدن اغیار چو ما را مدد است

ادامه نوشته »

اندر دل بی‌وفا غم و ماتم باد

ادامه نوشته »