بیرون ز جهان و جان یکی دایه ی ماست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 257

بیرون ز جهان و جان یکی دایه ی ماست

دانستن او نه درخور پایه ی ماست

در معرفتش همین قدر میدانم

ما سایه ی اوییم و جهان سایه ی ماست

نوشته‌های مرتبط

این بانک خوش از جانب کیوان منست

ادامه نوشته »

از آتش عشق دوست تفها بزنید

ادامه نوشته »

ای کرده ی پنج شمع روشن هوسش

ادامه نوشته »

مینال که آن ناله شنو همسایه است

ادامه نوشته »

هر دل که طواف کرد گرد در عشق

ادامه نوشته »

ای خواجه به خواب ور نبینی ما را

ادامه نوشته »