حاشا که به ماه گویمت میمانی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1845

حاشا که به ماه گویمت میمانی

یا چون قد تو سرو بود بستانی

مه را لب لعل شکرافشان ز کجاست

در سرو کجاست جنبش روحانی

نوشته‌های مرتبط

نی دست که در مصاف خونریز کنم

ادامه نوشته »

در نفی تو عقل را امان نتوان داد

ادامه نوشته »

آن روز که عشق با دلم بستیزد

ادامه نوشته »

بر بوی تو هر کجا گلی دیدستم

ادامه نوشته »

میگردد این روی جهان رنگ به رنگ

ادامه نوشته »

امروز در این خانه کسی رقصانست

ادامه نوشته »