بی نام و نشان چون دل و جانم کردی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1812

بی نام و نشان چون دل و جانم کردی

بی کیف طرب دست زنانم کردی

گفتم به کجا روم که جان را جانیست

بیجا و روان همچو روانم کردی

نوشته‌های مرتبط

هرچند شکر لذت جان و جگر است

ادامه نوشته »

ای پرده‌ی پندار پسندیده‌ی تو

ادامه نوشته »

این مستی من ز باده ی حمرا نیست

ادامه نوشته »

لب بستم و صد نکته خموشت گفتم

ادامه نوشته »

هر روز به نو برآید آن دلبر مست

ادامه نوشته »

جانا ز تو بیزار شوم نی نی نی

ادامه نوشته »