ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1711

ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

از چشم خلایق اینچنین چون دوری

ای دل نچشیده ای می منصوری

گر منکر آن باغ شوی معذوری

نوشته‌های مرتبط

ای دل برو از عاقبت اندیشان باش

ادامه نوشته »

بیزارم از آن آب که آتش نشود

ادامه نوشته »

احوال دلم هر سحر از باد بپرس

ادامه نوشته »

ما عاشق خود را به عدو نسپاریم

ادامه نوشته »

نقاش رخت اگر نه یزدان بودی

ادامه نوشته »

من دوش به خواب در بدیدم قمری

ادامه نوشته »