تا روی تو را بدیدم ای بت ناآگاه

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1620

تا روی تو را بدیدم ای بت ناآگاه

سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

روزی شنوی کز غم عشقت ای ماه

گویند بشد فلان که انالله

نوشته‌های مرتبط

ای عشق نخسبی و نخفتی هرگز

ادامه نوشته »

ماننده ی گل ز اصل خندان زادی

ادامه نوشته »

آمد بر من دوش نگاری سر تیز

ادامه نوشته »

ما میخواهیم و دیگران میخواهند

ادامه نوشته »

بالا شجری لب شکر و دل حجری

ادامه نوشته »

چنگی صنمی که ساز چنگش بنواست

ادامه نوشته »