ای آنکه چو آفتاب فرداست بیا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 15

ای آنکه چو آفتاب فرداست بیا

بیرون تو برگ و باغ زرد است بیا

عالم بی‌تو غبار و گرد است بیا

این مجلس عیش بی‌تو سرد است بیا

نوشته‌های مرتبط

چون نیستی تو محض اقرار بود

ادامه نوشته »

از عشق دلا نه بر زیان خواهی شد

ادامه نوشته »

امشب ز برای دل اصحاب مخسب

ادامه نوشته »

مستم ز دو لعل شکرت ای مه رو

ادامه نوشته »

از نوح سفینه ایست میراث نجات

ادامه نوشته »

تیری ز کمانچه ی ربابی بجهید

ادامه نوشته »