گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1498

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

در حسن برآیم ز زمین صد چندان

از خاک چو جمله دانه‌ها میروید

هم دانه‌ی آدمی بروید میدان

نوشته‌های مرتبط

عشقی دارم پاکتر از آب زلال

ادامه نوشته »

ای روی تو کعبه ی دل و قوت روان

ادامه نوشته »

ای دل اگرت رضای دلبر باید

ادامه نوشته »

مائیم که پوستین به گازر دادیم

ادامه نوشته »

هر کو بگشاده گرهی می‌بندد

ادامه نوشته »

دستار نهاده ای به مطرب ندهی

ادامه نوشته »