دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1472

دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون

بشکافت و دید پر ز خون بود درون

فرمود در آتشش نهادن حالی

یعنی که نپخته است زانست چو خون

نوشته‌های مرتبط

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

ادامه نوشته »

هر ذره و هر خیال چون بیداریست

ادامه نوشته »

آن کس که تو را دیده بود ای دلبر

ادامه نوشته »

یا رب چه دلست این و چه خو دارد این

ادامه نوشته »

از خاک کف پات سران حیرانند

ادامه نوشته »

میدان فراخ و مرد میدانی نه

ادامه نوشته »