آن عشق مجرد سوی صحرا می‌تاخت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 140

آن عشق مجرد سوی صحرا می‌تاخت

دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت

با خود می‌گفت چون ز صورت برهم

با صورت عشق عشق ها خواهم باخت

نوشته‌های مرتبط

هم خانه از آن اوست هم جامه و نان

ادامه نوشته »

من بی رخ تو باده ندانم خوردن

ادامه نوشته »

ای ماه لطیف جانفزا خرمن من

ادامه نوشته »

قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاست

ادامه نوشته »

سر سخن دوست نمی آرم گفت

ادامه نوشته »

با عشق نشین که گوهر کان تو است

ادامه نوشته »