من کاسته‌ی وفای آن مه‌رویم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1348

من کاسته‌ی وفای آن مه‌رویم

گر خواهد و گر نخواهد آن مه رویم

زو آب حیات ابدی میجویم

او آب حیات آمده و من جویم

نوشته‌های مرتبط

خندید فرح تا بزنی انگشتک

ادامه نوشته »

عمری رخ یکدگر بدیدیم به چشم

ادامه نوشته »

گر بر سر شهوت و ریا خواهی رفت

ادامه نوشته »

از من زر و دل خواستی ای مهر گسل

ادامه نوشته »

سرمست توام نه از می و نز افیون

ادامه نوشته »

بسیار علاقه‌ها بباید ای جان

ادامه نوشته »