در باغ شدم صبوح و گل می‌چیدم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1217

در باغ شدم صبوح و گل می‌چیدم

وز دیدن باغبان همی ترسیدم

شیرین سخنی ز باغبان بشنیدم

گل را چه محل که باغ را بخشیدم

نوشته‌های مرتبط

ای ناله ی عشق تو رباب دل من

ادامه نوشته »

ای چرخ فلک به مکر و بدسازی ها

ادامه نوشته »

آن را که خدای چون تو یاری داده است

ادامه نوشته »

زلف تو به حسن ذوفنون ها بر زد

ادامه نوشته »

در سینه ی هر که ذره‌ای دل باشد

ادامه نوشته »

زان مقصد صنع تو یکی نی ببرید

ادامه نوشته »