چون تاج منی ز فرق خود افکندیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1209

چون تاج منی ز فرق خود افکندیم

اینک کمر خدمت تو بربندیم

بسیار گریستیم و هجران خندید

وقت است که او بگرید و ما خندیم

نوشته‌های مرتبط

ای خواجه تو را غم جمال و جاهست

ادامه نوشته »

تا ظن نبری دور زمانم کشته است

ادامه نوشته »

با دل گفتم که ای دل از نادانی

ادامه نوشته »

بد میکنی و نیک طمع میداری

ادامه نوشته »

گه می‌گفتم که من امیرم خود را

ادامه نوشته »

از بس که برآورد غمت آه از من

ادامه نوشته »