تا کاسه‌ی دوغ خویش باشد پیشم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1202

تا کاسه‌ی دوغ خویش باشد پیشم

والله که به انگبین کس نندیشم

ور بی‌برگی به مرگ مالد گوشم

آزادی را به بندگی نفروشم

نوشته‌های مرتبط

تا بتوانی تو جامه ی عشق مپوش

ادامه نوشته »

مردی یارا که بوی فقر آید از او

ادامه نوشته »

گر من میرم مرا بیارید شما

ادامه نوشته »

گفتم به طبیب دارویی فرمایی

ادامه نوشته »

هر روز بیاید آن سپهدار سماع

ادامه نوشته »

الخمر و من الزق ینادیک تعال

ادامه نوشته »