آن بت که جمال و زینت مجلس ماست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 119

آن بت که جمال و زینت مجلس ماست

در مجلس ما نیست ندانیم کجاست

سروست بلند و قامتی دارد راست

کز قامت او قیامت از ما برخاست

نوشته‌های مرتبط

دل یاد تو کرد چون طرب می انگیخت

ادامه نوشته »

در صورت توست آنچه معنا همه اوست

ادامه نوشته »

بی دف بر ما میا که ما در سوریم

ادامه نوشته »

آن دل که به یاد خود صبورش کردی

ادامه نوشته »

گفتند که شش جهت همه نور خداست

ادامه نوشته »

از تاب تو بی یار عدو میماند

ادامه نوشته »