گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1057

گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ

من آن توام بخسب ایمن به فراغ

ترسم که چراغ زیر طشتی بنهی

وانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ

نوشته‌های مرتبط

دوش آنچه برفت در میان تو و من

ادامه نوشته »

از لشکر صبرم علمی بیش نماند

ادامه نوشته »

عشقست طریق و راه پیغمبر ما

ادامه نوشته »

زین عشق پر از قتل جهانسوز بترس

ادامه نوشته »

در عشق اگر چه که قدم بر قدم است

ادامه نوشته »

رفتم به طبیب و گفتم ای زین‌الدین

ادامه نوشته »