رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1040

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش

او رفت و نماند در دلم تیمارش

آری برود گل و بماند خارش

نوشته‌های مرتبط

توبه کردم ز توبه کردن ای جان

ادامه نوشته »

سوگند بدان روی تو و هستی تو

ادامه نوشته »

ای ظلمت شب مانع خورشید مشو

ادامه نوشته »

آن روز که کار وصل را ساز آید

ادامه نوشته »

اسرار مرا نهانی اندر جان کن

ادامه نوشته »

دلدار ظریف است و گناهنش اینست

ادامه نوشته »