من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1007

من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش

تا جنک شود بشنوم آن جنک خوشش

تا بفروزد به خشم آن زنگ خوشش

تا بخراشد مرا بدان چنگ خوشش

نوشته‌های مرتبط

من خشک لب ار با تو دم تر زدمی

ادامه نوشته »

ای زخم تو خوشتر از دوای دگران

ادامه نوشته »

آب حیوان در آب و گل پیدا نیست

ادامه نوشته »

بیمارم و غم در امتحانم دارد

ادامه نوشته »

باغست و بهار و سرو عالی ای جان

ادامه نوشته »

گرمای تموز از دل پردرد شماست

ادامه نوشته »