
قدسی مشهدی- غزل شماره 52
شب شود روز از خیال عارض جانان ما
شمع گو منّت منه بر کلبۀ احزان ما
بر لب استغفار و در دل نقشِ روی و زلف یار
بت درون پیرهن میپرورد ایمان ما
دست ما تا با گریبان پاره کردن کرده خو
تار و پود پیرهن بر تن بود زندان ما
گلشن ما جای عشرت نیست ای بلبل برو
جز دل پرخون، گلی نشکفته در بستان ما



