ورود / عضویت



نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی - ادبستان شعر پارسی % %

نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی

قدسی مشهدی- غزل شماره 449

نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی

جوشد چو خونم از دل دیوانه، دوستی

این دلخوشی بَسَم، که ز من در طریق عشق

آموختند بلبل و پروانه، دوستی

گر دوستی طلب کنی، از من طلب که کرد

نسبت درست با منِ دیوانه، دوستی

قدسی ترحّم است بر آن ساده‌ لوح، کو

جوید ز دل شکیب و ز جانانه، دوستی

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤