
قدسی مشهدی- غزل شماره 398
نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم
بچش نوباوۀ باغم، ببین چون پرورش دادم
به غیر از پارۀ دل نیست دربار سرشک من
چه باشد بهرۀ تخمی که در خون پرورش دادم
به اشک گرم من، در نوبت مجنون پر از گل بود
گلستان محبّت را نه اکنون پرورش دادم
نشد چون بذلِ دونان، قابل نشو و نما هرگز
نهال بختِ خود را از حد افزون پرورش دادم
پی تمهیدِ رسوایی، نهال مهرِ خوبان را
به آب و خاکِ صد فرهاد و مجنون پرورش دادم
دماغم تا شود شایستۀ بوی بتان، قدسی
مشام خود چو گل ز اندازه بیرون پرورش دادم



