
قدسی مشهدی- غزل شماره 295
تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانۀ خویش
خاطرم ساخته چون جغد به ویرانۀ خویش
گر قرارت نبود پهلوی من، جرم تو نیست
شعله بیطاقتی آموخت ز پروانۀ خویش
شکر آن طرّه چه گوییم، که هرگز ننهاد
منّت سلسله بر گردن دیوانۀ خویش
قدمی رنجه کن ای دوست، که چون مردم چشم
کردم آراسته از لخت جگر، خانۀ خویش
آنکه بر زلف خود از ناز تغافل دارد
مو بمو یافته حال دلم از شانۀ خویش
غرق خون چون ورق لاله بود اوراقش
هر کتابی که کنم خطبهاش افسانۀ خویش
نالۀ خشک لبان را اثری هست، ازان
قدسی انگشت زند بر لب پیمانۀ خویش



