
قدسی مشهدی- غزل شماره 266
زخم خار آرزوی آبلۀ پا باشد
غنچه را غیرِ شکفتن چه تمنّا باشد؟
به جز از سبحه ندیدیم ز دل راه به دل
ورنه بایست دلت را غم دلها باشد
تا بود قطعِ تعلّق، سر پیوندْ کراست؟
ما و شمشیر تو، سوزن ز مسیحا باشد
سرفرازی چو درین بزم به خدمت گِرُوست
صرفۀ شمع در آن است که برپا باشد
چه عجب گر دلت از حال دلم آگه نیست
صورت حالِ که در آینه پیدا باشد؟
تا ز مهر تو نیفتد به غلط سادهدلی
کاش داغ جگر لاله هم از ما باشد



