
قدسی مشهدی- غزل شماره 156
جوش میام چو خُم به خروش آشنا نکرد
صد شیشهام چو توبه شکست و صدا نکرد
خونگرمی زمانه ز من دست برنداشت
از رنگ و بو چو برگِ گلم تا جدا نکرد
خرسند از آشنایی ضعفم که هیچ گاه
گوش مرا به نالۀ من آشنا نکرد
مخمور اگر فتد به قدح، عیب او مکن
نرگس مگر به دیدۀ تو چشم وا نکرد؟
چون غنچه سر به جیب و گریبان پر از مژه
نظّاره در لباس، کسی همچو ما نکرد
دستم پیاله گیرتر از شاخِ نرگس است
درد خمار را بِهْ ازین، کس دوا نکرد
بر گوش کس نخورد فغانم ز بیکسی
تا بر نخورد همنفسی، نی صدا نکرد
تنها، برابرِ همه خونابه میخورد
چون داغِ لاله در دل پیمانه جا نکرد؟



