
قدسی مشهدی- غزل شماره 150
فکنده زخمِ دلم را به حالت بهبود
کسی مباد گرفتارِ چشم زخمِ حسود
فزونی غم از آسودگیست بر دل من
نمیفزود غمم، گر دلم نمیآسود
چراغِ تیرۀ ما هم به کار میآید
به چشم گمشدگان، سرمه مینماید دود
از آن نگشته سر همّتم چو گردون خم
که خوشنمای نباشد ز خُم چو شیشه سجود
مبین ضعیفی کلکم، که این سیاه زبان
چو شمع هرچه ز تن کاست، بر زبان افزود
ز چشمِ مرغ چمن رفته خون دل چندان
که آشیان نشناسد ز چشمِ خونآلود
سوادِ شعر مرا خامه چون برد به بیاض
ز رشک آورد آب سیاه، چشم حسود



