بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم

سعدی-غزل مشکوک

شماره 20

 

بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم

که می‌رود ز غمت بر زبان پریشانم

تو فارغ از من و من در غم تو ……

بیا ببین که ز غم بر چه سان پریشانم

نه روی با تو نشستن نه رای ……..

من شکسته دل اندر میان پریشانم

نمی‌توان که به دست آورم کلاله ی تو

چو سنبل تو شب و روز از آن پریشانم

نمی‌توان که به دست و دیده‌ام ز …….

از آن همیشه من از دستشان پریشانم

ز دست دیده ودل هیچ کس پریش نگشت

از این بتر که من اندر جهان پریشانم

چگونه جمع شود خاطرم که ……

ز دست جور تو نامهربان پریشانم

ز عطر مجمر وصفت نیافتم بویی

از آن ز آتش دل چون دخان پریشانم

دلم به وعده ی وصل ار چه خوش کند سعدی

چو در فراق بوم همچنان پریشانم