مولانا-غزل شماره 663
تویی نقشی که جان‌ها برنتابد
که قند تو دهان‌ها برنتابد
جهان گر چه که صد رو در تو دارد
جمالت را جهان‌ها برنتابد
روان گشتند جان‌ها سوی عشقت
که با عشقت روان‌ها برنتابد
درون دل نهان نقشی ست از تو
که لطفش را نهان‌ها برنتابد
چو خلوتگاه جان آیی خمش کن
که آن خلوت زبان‌ها برنتابد
بدو نیک ار ببینی نیک نبود
از آن بگذر کز آن‌ها برنتابد
بگو تو نام شمس الدین تبریز
که نامش را نشان‌ها برنتابد