خشم مکن خواجه پشیمان شوی
جمع نشین ورنه پریشان شوی
تیره مرو خیره مرو زین چمن
ورنه چو جغدان سوی ویران شوی
گر بگریزی ز خراجات شهر
بارکش غول بیابان شوی
ور تو ز خورشید حمل سر کشی
بفسری و برف زمستان شوی
روی به جنگ آر و به صف شیروار
ورنه چو گربه تو در انبان شوی
کم خور ازین پاچه ی گاو فلک
شیر چو خوردی خر شیطان شوی
کافر نفست چو زبون تو شد
گر همه کفری همه ایمان شوی
روی مکن تلخ ز ترشی یار
تا ز عنایت گل خندان شوی
دست و دهان را چو بشویی ز حرص
صاحب و همکاسه ی سلطان شوی
ای دل یک لحظه تو دیوانه ای
باز دمی خواجه ی دیوان شوی
روی به شمس الحق تبریز کن
تا ملک الملک سلیمان شوی



